O meu diario

Iste é un tema que xa necesitara un ártigo propio fai moito tempo, pero é agora cando está alcanzando unhas cotas altísimas de obsesión en Adrián. Todo comenzou aos dous anos cando os avós regaláronlle a súa primeira equipaxe do equipo, pero bueno, puñao de vez en cando e vale.O ano pasado fumos en tres ou catro ocasións a Balaidos  velos xogar, e gustoulle moito. Iste verán a cousa xa foi a moito máis: o himno do celta en youtube hai que poñerllo mínimo cinco veces seguidas e pode chegar a escoitalo en 10 ou 15 ocasións; a camiseta e máis a equipaxe enteira que lle volveron regalar esta vez para o cuarto cumpreanos os avós,  hai que poñela tamén de continuo; na aldea e en Vigo pregúntalle a xente de que equipo é, e si non é do celta chamaos "chaqueteros". Pero houbo un detalle que me chamou moitísimo a atención e demostra ben as claras o que pasa pola súa mente: viña chorando do parque castigado porque estaba a portarse mal e el viña protestando, pedindo que o deixara volver... nun momento dado e diante da miña negativa espetoume "y ahora te voy a decir que eres del barça..." (lo peor para el é non ser do celta).

Ista semana do 15 ao 21 de xunio trouxonos moitos días especiais, imos velos polo miudo:

-Luns: despedida do curso de música en Mayeusis, era o segundo ano de Adrián no grupo Cucú coa profesora Puri. Fíxose unha xornada de portas abertas para os pais á que asístimos e pasámolo todos moi ben: cantamos, bailamos, xogamos...

-Mércores: último día tamén da actividade de predeporte coa profesora Bea, foron só cinco meses de relación, pero Adrián estaba encantado con istas clases nas que corría, saltaba, facía volteretas....

-Venres: remate do seu primeiro curso escolar ¿¿¿¿¿xa????? foi moi intenso. Foron moitos os días nos que o pasou moi ben (no bus, con moitos amigos, cando traía os traballos para casa, cando facía algún traballo para nos....) e poucos os días nos que se queixara por ir. Penso que foi unha boa experiencia para el, que tivo boa relación cos seus compañeiros e moito apoio da súa profesora Mari Carmen, da profe de maxia Mara e de Rosa a da biblioteca.

-Sábado: fumos ao monte dos pozos ao cumpreanos de Carlos, un dos seus compañeiros de clase e o único que fixo festa para celebralo. Pasámolo moi ben, nun día de moito calor onde Adrián disfrutou do lindo coa súa pistola de auga.

Xa se ve que foi unha semana intensa con moitos, moitos días especiais.

Xa se sabe que cos nenos non se xoga e que sempre din a verdade, atención ós detalles de Adrián en Madrid:

-Antes de ir á Warner o domingo, almorzamos nunha cafetería, pedimos duas de porras, dous cafés e unha de churros para Adrián que lle encantan. Trouxo todo unha camareira moi simpática e cando Cris e máis eu xa estabamos comendo érguese Adri da mesa, alonxase uns cinco metros para falar con ela moi enérxico e xesticulando aínda que nos non o oubiamos. Pasados 15 segundos volta a sentar e ven a camareira detrás: "mirar, ¿cuántos años tiene?" "3" "ahhhh" "pero, ¿qué te dijo?" "qué cómo le ponía unos churros con esa forma (de lazo) que a él le gustan en forma de palito".....

-O domingo despois de estar todo o día xogando na Warner, estabamos esperando o bus que tiña que chegar ás 9:45 para levarnos ao hotel, pero retrasábase e Adrián quería seguir xogando :ao escondite, a correr a pata coxa, ao escondite inglés... eu xa non  sabía coma paralo, deron as 10., as 10:10 ...e xa falei con el: "Adrián papá está moi cansado porque xa xogamos moito e tamén estou moi enfadado porque o bus xa tiña que ter chegado e non acaba de vir". Pareceu comprendelo e parou; ao pouco chegou o bus, subimos  nós e outras tres personas, arrancamos , e de súpeto oubese a Adrián alto e claro: "sabes, mi papá está muy enfadado porque tardaste mucho en llegar". Sin palabras,  e eu non sabía onde meterme.

-

O fin de semana do 9 de maio foi moi, moi especial. Comezamos o día 9 ás 3:30 da tarde subindo ao tren de camiño a Santiago onde ía despegar o noso avión ás 10 da noite hacia Madrid. A viaxe foi espectacular, Adrián pasara toda a semana preguntando moi nervioso cando era o sábado para ir en avión, e cando chegou o momento el ía tan tranquilo pegando as súas pegatinas nun libro sin dárlle máis importancia ao feito tan novo que estaba vivindo neses intres. Eu non me mareei nada nin tiven medo no que era tamén a miña primeira viaxe en avión, pero mamá si que tivo un pouco de medo e pasouno un pouquiño mal. Chegamos sen sorpresas a Madrid ás 12 onde collemos un bus que nos levou ao hotel máis grande de Europa onde durmiríamos. Espertamos cedo (mamá e Adrián) coma sempre, e CHOVÍA, pero nada nos ía estropear o plan que tiñamos para o domingo: ir ao parque Wagner!!!!! de feito xa tiñamos as entradas. Pouco a pouco foi despexando e despois do almorzo , con porras por suposto, de coller bus, tren e metro, para cando chegamos xa facía un día estupendo de sol. O parque era alucinante, nada máis entrar xa nos estaban esperando os LOONY TOONS cun baile de benvida, (papá incluso osou bailar con Pablo Mármol). Logo fumos a zona infantil onde Adrián pudo subir en todo sin agardar moitas colas: coches de choque, autobús volador, cohetes, tazas xiratorias, conducir un camión levándonos a nos detrás... O punto final dos actos da mañán foi ver outro espectáculo dos Loony, fotos con eles,baile, cantos... e así rematamos . Comida, sesta medio reparadora nun banco do propio parque e máis festa: subimos no coche de Batman para axudalo nunha misión, e nova volta a todas as atraccións da zona infantil. Xa era tarde e saímos de alí con moita pena pero prometendo voltar a subir a atracción de auga na que no nos deixaran subir porque Adri non era suficientemente alto. Metro, tren, bus e cama. O luns tamén foi un día especial: fumos remar ao parque do retiro (coa axuda de Adrián que o fixo con bastante ben) onde o pasamos estupendamente, foi case o mellor momento da viaxe, e só por eses 45 minutos que pasamos alí,tan tranquilos e relaxados no lago, xa mereceu a pena ter ido a Madrid. Logo comimos e paseamos por Madrid: porta do sol, praza maior, opera, rúa arenal....Adrián e mamá xa tarde voltaron ao hotel e eu fun alucinar do concerto de Antony and the Johnsons. O martes volvemos coller o avión de volta nunha viaxe que aínda resultou máis tranquila  ca anterior, de feito Adri durmiu un rato!!! .Chegada a nosa casa á que ao pesar do ben que o pasara Adrián parecía botar moito de menos.

E chegou o bo tempo e gozei coma un anano!

O pasado domingo día 15 (marzo 2009) foi o primeiro de praia deste ano. Por suposto quen máis gozou da xornada foi Adrián, quen hasta hoxe fora bastante reticente a isto de bañarse ou tan siquera meterse na auga, pero hoxe...Dende o primeio momento achegouse a orilla e empezou a meterse aínda que estivesemos en marzo, auga estivese bastante fria, houbese un pouco de oleaxe,  e que incluso  caise en varias ocasións. Gzouou coma un anano, unha e outra vez entraba e saía da auga correndo e rindo coma si fose a primeira vez que ía a praia. Teño que dicir que si el se mostraba contento e entusiasmado, eu non o estaba menos sacándolle fotos e vendo a súa felicidade, inocencia e alegría. Foi unha xornada festiva e moi moi pasada por auga.

Son moitas as cousas que podo dicir do meu pai, pero creo que o máis especial é que sempre xoga conmigo, aos monstruos, aos superhéroes, á pelota, e logo tamén ensíname as súas aficións e as cousas interesantes, algunhas delas, como xa vos teño dito agora gústanme moito. Por iso, mamá, o día do pai, agasallounos con estas camisetas de U2. Felicidades papi!

O entroido empezou cedo este 2009 na nosa casa. O luns 16 de febreiro mercámoslle a Adrián o disfraz de este ano, tiñámolo claro dende o principio: SUPERHEROE, por iso o elexido foi superman, (na casa non paraba de querer xogar a loitar, corría pola rúa lanzando a rede de spiderman... todo un repertorio). Total que ese mismo luns xa se disfrazou en casa, estivo xogando... e o martes xa deu un pasiño mais: DURMIU CO TRAXE. Mercores e xoves todo o día disfrazado na casa xogando, loitando...e o venres, a escola co traxe. Ía contentísimo pola rúa sabéndose guapo e observado por todo o mundo (era o único disfrazado do autobus). As doce tivo a festa de disfraces na escola, todolos alumnos do colexio disfrazáronse coa temática da pintura: uns de pintores (entre eles o grupo de Adrián), outros de cadros, outros de grafiteros.. Adrián tivo un público de excepción: foron os avós, a bis e eu mesmo. Ese día xa o pasou todo el disfrazado: pola rúa, no parque...O sábado foi o  desfile, pasouno moi ben, xogou moito, sobre todo coa súa curmá que ía de paiaso... había moita xente pola rúa disfrazada. A estas alturas o traxe de superman xa estaba nas últimas, xa dera todo de si e estaba máis que amortizado, asi que decidimos mercarlle outro novo: o de batman (tamén con capa que era o mais lle gustaba do traxe), puxoo o domingo pero xa non tivo tanto éxito coma o outro. Luns pola mañan que non tivo cole voltou a disfrazarse pero pola tarde a situación cambiou: fumos  cortalo pelo e dende entón, e para non despeinarse xa nada foi igual, disfrazábase na casa pero pouquiño e na rúa nada. Os días posteriores, e creo que é un feito chamado a perdurar no tempo, disfrázase de superman e xoga conmigo a matar fantasmas pola casa adiante, a todas horas. Por certo, eu son spiderman.

O sábado 6 de febreiro de 2009 foi un gran día para toda a familia e sobre todo para Adrián, e iso que parecía que os nosos plans non ían sair como planeáramos. Vouvolo contar: A idea era aproveitar a neve dos días anteriores para ir a aldea en plan turismo rural e disfrutar dela, pero cando nos levantamos...nada de frio nin de neve: sol e casi calor. Sin saber que faríamos ao final, saimos cara  Pontevedra a ver na Casa de Cultura a Almudena Janeiro cantando as súas cancións de CONTOS EN CANTOS. Pasámolo moi ben e ela cantou sensacional, o espectáculo foi moi animado e o público colaborou moito, ademáis xogábamos coa ventaxa de coñecer as cancións por telas visto no DVD. Logo fumos comer a un restaurante de pratos combinados e Adrián pasouno fenomenal porque tiñan unha zona de bolas que o mantivo moi entretido. Xa a tardiña non sabíamos moi ben que facer: ir a Mondariz, ou a Allariz, ou para a aldea onde non pensabamos que houbese nada de neve, e por riba a iso das cinco da tarde cando estábamos en Mondariz puxose a chover...Finalmente decidimos ir a aldea a pasala tarde dentro de casa...pero cando estabamos a chegar a Prado vin que no cumio das montañas había neve, non sabíamos canta pero o cumio víase branco. Empezamos a subir cara a Xestosa e cando xa casi estabamos arriba de todo...¡NEVE!  e moita, e moitos coches aparcados, e moita xente tirando bolas e facendo bonecos...unímonos a eles, Adrián estaba encantado, lanzou bolas, correu, riu, caiu...e non facía nada de frío (Cris por suposto si o tiña,ainda que aguantou ata o final e incluso se atreveu a empurrar unha gran bola de neve, ben por ela! ). Acabamos o día de turismo rural ceando e durmindo na maravillosa casa do padriño, por suposto nada que envexar a ningunha outra das que anuncian os folletos. Parecía que non o iamos lograr pero ao final vimos a neve, e foi unha aventura estupenda, un día compreto no que cantamos, rimos, xogamos, sacamos fotos...e un día inolvidable para Adrián especialmente: foi o día que descubriu a neve.

Hoxe día de Navidad, despois de comer no bar do  avó Toby, fumos a Castrelos a xogar cos hinchables. Coincidimos alí con Carla, a súa irmán Aldara e os seus pais. Despois de dar unha volta nos cabaliños, fumos aos coches de choque, Adrián nunca os vira e foi para el todo un descubrimento. Despois de esperar moi nervioso un anaco, por fin subimos nun coche no que foi el o que o conducía. Ía alucinado, rindo e sinalando todo e preguntando a cada momento si aínda nos quedaban máis viaxes. As voltas que dabamos, cada vez que chocabamos con algún outro coche ou que o adiantabamos... todo era superemocionante. Foi unha tarde inesquecíbel con un descubrimento marabilloso.