O meu diario

Iste é un tema que xa necesitara un ártigo propio fai moito tempo, pero é agora cando está alcanzando unhas cotas altísimas de obsesión en Adrián. Todo comenzou aos dous anos cando os avós regaláronlle a súa primeira equipaxe do equipo, pero bueno, puñao de vez en cando e vale.O ano pasado fumos en tres ou catro ocasións a Balaidos  velos xogar, e gustoulle moito. Iste verán a cousa xa foi a moito máis: o himno do celta en youtube hai que poñerllo mínimo cinco veces seguidas e pode chegar a escoitalo en 10 ou 15 ocasións; a camiseta e máis a equipaxe enteira que lle volveron regalar esta vez para o cuarto cumpreanos os avós,  hai que poñela tamén de continuo; na aldea e en Vigo pregúntalle a xente de que equipo é, e si non é do celta chamaos "chaqueteros". Pero houbo un detalle que me chamou moitísimo a atención e demostra ben as claras o que pasa pola súa mente: viña chorando do parque castigado porque estaba a portarse mal e el viña protestando, pedindo que o deixara volver... nun momento dado e diante da miña negativa espetoume "y ahora te voy a decir que eres del barça..." (lo peor para el é non ser do celta).

Hoxe día de Navidad, despois de comer no bar do  avó Toby, fumos a Castrelos a xogar cos hinchables. Coincidimos alí con Carla, a súa irmán Aldara e os seus pais. Despois de dar unha volta nos cabaliños, fumos aos coches de choque, Adrián nunca os vira e foi para el todo un descubrimento. Despois de esperar moi nervioso un anaco, por fin subimos nun coche no que foi el o que o conducía. Ía alucinado, rindo e sinalando todo e preguntando a cada momento si aínda nos quedaban máis viaxes. As voltas que dabamos, cada vez que chocabamos con algún outro coche ou que o adiantabamos... todo era superemocionante. Foi unha tarde inesquecíbel con un descubrimento marabilloso.

Unha das cousas que máis me gustan desde que nacín son os trens. A miña tía Sonsoles regaloume o primeiro  cando cumprín un ano, era de winny the poo, cangaroo, tiger... tiña música, un tunel, e xogei moito con el. Logo, nos reis do ano 2008, os meus pais regaláronme o tren de geo trax, tamén xogei moito , e sobre todo vin o video que viña con el, "caña a los railes" convertiuse no meu grito de guerra durante moito tempo. Por si esto fora pouco, moitos días vou pasear por vía norte para ver como marchan e chegan os trens; tamén me gusta moito velos por enriba da ponte que hai camiño das clases de música, os días que coincidimos con eles poñome moi, moi contento. Non fixen moitas viaxes en tren, pero si teño ido duas ou tres veces a Pontevedra e encantoume. Ah! esquecíame, nin que decir ten que na miña viaxe a Madrid para a boda de Vanesa e José Antonio, unha das cousas que máis me gustou foi o metro no que montei varias veces, e na viaxe a Asturias do 2008 o mellor momento foi a visita ao museo do tren.

A "tita", a irmá do meu pai, deixoume unha cámara de fotos de cando ela era máis nova e agora ando todo o día facendo fotos a todo o mundo e a todas as cousas. Encántame imitar o meu pai!!! El tamén pasa todo o día facéndome fotos. O mellor de todo é cando quere que poses para facerche unha foto e diche: "papá, dice patata" para comelo.

Xa dende moi pequeno, amosaches unha gran afición pola música: pandereta, guitarra, maracas, batería, tambor...foron algúns dos teus primeiros agasallos cos que  deleitabas aos veciños. Pero era sen dubida ver o concerto de U2, cantar con eles, saltar, imitar a Bono...un dos teus pasatempos favoritos. Vías o DVD unha e outra vez e non te cansabas, dabache a elexir entre ese e películas de debuxos animados e sempre elexías a U2; tanto era así que xa decías algunha palabra en inglés (whith or whithout you), localizabas todalas cancións por algún detalle: a do 1,2,3,14...a que sae a rapaza a bailar, a do globo, a dos violíns,a da guitarra verde,  e a da CAMISETA. Foi esta última a que me deu a idea de regalarche a camiseta do logotipo do metro de Londres (que é a mesma que lle tiran a Bono no concerto e este pon por riba). É unha homenaxe as víctimas do atentado do metro de Londres de 9 de xullo.Total  que mandei facerche a camiseta e regalamoscha, foi un  acerto total, non só pola cara que puxeches cando a viches, tamén foi un dos agasallos dos que me mostrei máis feliz tanto de dalo, como de mercalo, como de supoñer como reaccionarias cando cho deramos. E foi tal e coma o imaxinei.