O meu diario

Primeiro día de escola.

Mon, 05 Sep 2011 23:18:00 +0000

5-9-2011 Hoxe foi o primeiro día de Xavier na escola. É un día moi importante na súa vida, na presente e na futura.E tamén na miña. Todo o que rodeou o seu ingreso na escola é moi especial para min tamèn. Fai xa catro anos que a nosa vida xira un pouco arredor das galescolas: dende que me enterei que ían abrir as primeiras, mandar a primeira documentación para Cris facer os exámes,as charlas en galego para practicar o idioma, as viaxes a Oia e logo a Covelo, esperar as notas, a despedida de O Xardín, os primeiros meses de Cris en Oia sin nenos, logo a Santiago, máis e máis viaxes... a morte de Carlos fai un ano...e agora ter un fillo, matriculalo e que conseguise entrar na escola de Valadares. É moi emocionante e síntome moi privilexiado e feliz. Pero bueno, ó que dicía, hoxe foi o seu primeiro día. Viviuno coa maior normalidade: media hora na escola repartindo sorrisos para todas as educadoras, nin unha bagoa, nin unha protesta, so xogar. Mireino feliz, nun entorno ideal, con moitos xoguetes ó seu redor e cunhas educadoras, Iria e Araceli, que lle demostraron moito cariño e moita paixón polo seu traballo. Gracias a elas tamén, e a todo o personal da escola, por axudalo na súa andaina é por facerme sintir tan tranquilo sabendo que está con el@s.

Na aldea

Mon, 18 Apr 2011 00:20:00 +0000

17/4/2011.Hoxe foi un día moi especial. Fixemos a primeira viaxe con Xavier á aldea, e a verdade e que todo saiu estupendamente, el portouse moi moi ben e gustoulle moito a todos o que o viron, Adrián tamén o pasou moi ben xogando con Alba á que facía moito que non vía pero que xogaron e falaron coma si se viran todolos días.Foi un bo día no que me sentín moi afortunado polos meus dous fillos, por poder estar con eles pola aldea e coa aboa como anfitriona.

Piso novo

Sun, 05 Dec 2010 22:33:00 +0000

30-xullo-2010.Esta claro que este mes de xullo está sendo moi moi especial e cheo de cambios (todos para mellor...), non so para Adrián, tamén para todos nos. Acabamos de mercar o piso onde esperamos vivir moitos, moitos anos e Adrián está encantado porque está pretiño do cole, porque ten moitos parques arredor del, incluso un campo de futbol sa pechado...Nos tamén porque aquí sera onde viviremos e onde vivirá o noso novo fillo, e máis grande que o de Vía Norte, ten máis luz e máis habitacións, calefacción, garaxe... moitas ventaxas que hasta agora non disfrutabamos...En setembro agardamos mudarnos para el co desexo e a esperanza de que todo nos vaia perfecto na nosa nova casa

TEMOS BEBÉ.....

Sat, 18 Sep 2010 23:37:00 +0000

7-Xuño-2010. Un dos días máis importantes da vida de Adrián ata agora é tamén de cara ao seu futuro. Hoxe díxonos Cris que iamos ser un máis na familia, que ía ter un/unha irmán/á. A súa reacción foi extraordinaria, hai que ter en conta que era algo que xa pedira en varias ocasións e que nos dixera que lle gustaría ter. Enseguida empezou a facer plans sobre como trataría ó bebé, como nos axudaría a nos con el...e sobre todo a darlle bicos a nai na barriga, que é algo que repetirá casi todolos días. Foi un día moi, moi especial. Nos seguintes días, semanas e meses todo continuou máis ou menos igual: sempre falando do bebé, como lle leería contos, o levaría ó parque, xogaría con el, entreteríao...Sempre actuando coma un irmán maior super responsable e implicado co novo membro da familia. E un detalle dese mismo día: estalle Cris contando o contiño e levántase decindo vou facer un pis, resposta de Adrián: " ten cuidado no se te caiga el bebé".

INDEPENDENCIA

Sat, 10 Jul 2010 00:57:00 +0000

¡Qué forte! ...Alucinade. O outro día Adrián enfadouse conmigo e foise para a súa habitación, encerrouse e dixo que non entrara ninguén ó seu cuarto... cando saiu voteille unha charla sobre que esa non era a sua habitación que só era a habitación onde durmía, que a casa era da súa nai e miña...Ben, ahí acabou a cousa pero el debeu quedar rosmando e aos tres días pediume un folio, lápiz e catro trozos de celo...dinllos e deixeino. Pasado un rato funlle preguntar que qué fixera e contestoume sinalando para a porta da sua habitación, escribira no folio "Adrián no " e colgarao da porta do cuarto. Pregunteille que qué era aquilo e díxome que quixera escribir "Adrián no pasar" pero que non sabía escribir pasar...A mensaxe estaba clara.Con 4 anos.

Hermanit@

Sat, 10 Jul 2010 00:40:00 +0000

O día 7 de xuño do 2010 Cris deunos unha das maiores alegrías das nosas vidas: ¡¡¡ a familia ía aumentar!!!. Adrián púxose moi contento ainda que todo o viviu con moita normalidade coma si fose algo esperado. Pero xa esa misma noite tivo dous detalles boísimos: estaba coa nai lendo un contiño e pola tarde mancárase nos xeonllos no parque e dixo "mamá voy a contarle a mi bebé como me hice estas heridas"... Ao pouco di Cris: "vou facer un pis" e contestalle Adrián: "cuidado no se te caiga el bebé"...Bicos, caricias... todo para o seu bebé, está a ser moi, moi cariñoso ...co seu bebé.

DEBUT.

Sun, 25 Apr 2010 00:54:00 +0000

17/04/2010: Hoxe foi o debut de Adrián co celta en partido "oficial". Onte pola mañá chamoume Ratcovich para dicirme si o neno podería ir xogar as 10:15 en samil. Puxenme tan nervioso pola inesperada chamada que penso que non lle dixen nada coherente nin con sentido como resposta. Cando llo contei a Adri el tamén se puxo moi contento e excitado. O sábado todos orgullosos e contentos fumos cara o campo, pero tivo que esperar casi ata as once para saltar ó césped co que xa estaba bantante canso e aburrido e por outra banda non coñecía a casi ningún dos compañeiros, xa que a gran maioría son dos que entrenan martes e xoves... a pesar destes inconvintes pasouno moi ben e fixo unha moi boa xogada pola banda. Estupendo.

MENORCA

Tue, 13 Apr 2010 00:12:00 +0000

28/3/2010-2/4/2010: Coincidindo coa semana santa deste ano a miña nai saiulle un curso en Menorca para ir ver o modelo das "escoletas" menorquinas (escolas infantis das illas), e alí nos fumos os tres rumbo a Menorca, montamos o noso Prius e fumos a Madrid a casa de Jose Antonio e Vanesa onde durmimos. O día seguinte leváronnos ó aeroporto onde collimos o avion para as illas onde chegamos a Mahon as 3 da tarde. Estábanos esperando o super bolido que teríamos durante os cinco días que permaneceríamos na illa: un Daewoo Matiz que non o deixamos peor do co atopamos porque era imposible. Fumos despois de comer ó que sería o noso centro de operacións: Ciudadella, nun apartamento moi chulo, pero frío, que alquiláramos en Cala Blanca a 100 m. da costa, ainda que Adrián se puxo moi triste e quería volver a toda costa para Vigo cando viu que non tiña piscina coma o hotel de Portugal, menos mal que logo descubrimos un bar preto que tiña futbolín ebilllar ó que iríamos todalas noites. Os dous primeiros días fixemos os mesmos percorridos: erguíamonos cedo, levavamos a Cris o curso e nos iamos percorrer a illa, logo volta a Ciudadella a comer con Cris e a levala a ver o que mais nos gustara de que nos viramos antes, volta a levala o curso, sesta de Adrián no coche e novas visitas a outros lugares, as 7 recollíamos a Cris iamos ver algo e ó bar da esquina a xogar ó billar e ó futbolín e casa. O mércores xa non houbo curso pola tarde e puidemos pasear mais detidamente e mais lonxe, no que cabe, á outra punta da illa. O xoves adicámolo a Mahón, a maior ciudade da illa e xa o venres ben cedo deixamos Menorca e voltamos a Madrid. A illa gustounos moito e vivimos momentos inesquecibles: empezando xa por estar por primeira vez nunha illa tanto tempo (Cris non que xa estivera vivindo en Fuerteventura), a primeira toma de contacto de Adrián coa auga do Mediterraneo (ainda que so foran os pes), a posta de sol que disfrutamos en Cala d’en Xoroi, todos os partidos de fútbol que xogamos nas plazas de todolos pobos de Menorca...e todo con moito sol (cando no resto de España chovia e facia frío), e unha cor dos ceos espectaculares...

PICNIC

Sun, 11 Apr 2010 23:13:00 +0000

10/4/2010. Foi o de hoxe un día moi especial. Onte ó contarlle o conto pola noite cando ía durmir, Adrián fixouse no conto de Caillou que aparecía unha foto na que Caillou estaba de picnic coa súa familia. Coma hoxe tiñamos pensado ir á aldea, Adrián dixo que sería bo facer un picnic, coller un mantel e ir merendar de monte. Así o fixemos e ese simple detalle fixo de un día na aldea (nos que que sempre o pasa moi ben, está contento...) un día moi, moi especial. Decidimos facelo no río, pedímoslle á bis un mantel pequeno, collemos a merenda e fumos cara ó río. Ó pasar pola casa de Dulcina estaba alí Anxo e levámolo coma compañía, co que Adrián tivo un motivo máis de festa e xa non se separaron en toda a tarde: foron facendo carreiras, tiraron pedras ó río, xogaron ó fútbol...A verdade é que o pasamos moi ben e penso que o do picnic repetirase moitas veces máis.

Debut co celta.

Sun, 17 Jan 2010 01:49:00 +0000

11/1/2010 Ollo a este día, foi o día no que Adrián foi por primeira vez entrenar co celta. Hai días nos que me sinto orgulloso de Adrián, moitos días de feito; e hai días nos que me sinto orgulloso de min coma pai. Pero hai outros, os sinalados coma inesquencibles, nos que se xuntan as duas circunstancias. Ese foi un deses días: sentinme orgulloso del ao velo tan pequeniño alí entrenando, correndo coma o que máis, disfrutando coma un anano, cantando a todo pulmón os goles que metía...e todo iso co vento, choiva, neboa e frío que facía ese luns na madroa, e sin importarlle nada máis co fútbol. E sentinme orgulloso de min mesmo por darlle esa posibiliade de disfrutar tanto como estaba disfrutando, de poder acompañalo, levalo, ollalo facendo iso que tanto o estaba enchendo. Non sei coma explicalo pero sei como me sentía eu e como se sentía el, e encantábame esa sensación que tiña polo moito que os dous estabámos disfrutando.

Neve en Vigo

Tue, 12 Jan 2010 01:02:00 +0000

Facía moito tempo, din que 23 anos que non nevaba en Vigo, eu estaba no CUVI, e recordo aquel día coma si fora hoxe. Foi un día incrible no que o pasei... bolas de neve, tirándonos pola ladeira coa alfombriña do meu 127...pero sobre todo co percorrido que fixeramos dende a facultade ao bois de bologne (o bar que hai en Zamáns), onde ao chegar tivemos que por toda a roupa a secar na chimenea...e de remate pola tarde tivo que ir a garda civil arriba para que poideramos baixar, en fin, todos uns universitarios. Bueno, deixome de batallitas do avó cebolleta. O caso e que este domingo nevou en Vigo; dende que o vimos pola ventá a emoción apoderouse de nós: vestímonos axiña, Adrián as suas botas de tabairón con dentes e todo, e baixamos a rúa. Ainda que Adrián xa xogara coa neve o ano pasado na aldea, e polo tanto xa a vira, ésta era a primeira vez que lle caían os copos por riba del. O caso é que tampouco era moita a nevada na cidade asi que pola tarde subimos ao CUVI, alí xa era intensa a nevarada pero Adrián foi dormido ata arriba e espertou sin moitas ganas nin de pasar frío nin de xogar, preferiu quedar no coche coa nai despois de pisar mínimamente a neve e de tirar un par de bolas ao coche sin moita gana. Pero bueno, para pasalo ben xa estaba eu. Cris no coche coa alerxia...

2009

Sat, 19 Dec 2009 00:29:00 +0000

Quero facer un resumo, agora que xa está rematando o ano,do que lle está gustando nestes momentos aos 4 anos da sua vida:

-Na tele casi todos os debuxos animados gozan da sua simpatía, pero hai sobre todo dúas series que o teñen enganchado:"lazy town"(villa pereza) sobre todo con sportacus que é máis superheroe para el incluso que spiderman que era o seu favorito ata o de agora, palabras coma sporchuches soan a cada momento na nosa casa. A outra é BOB ESPONJA, nin me digades por que nin me pidades que faga comentarios ó respecto, pero encantalle.

-O fútbol: por t.v. , no campo de Balaidos no que non perdemos nin un partido, co álbum de cromos que está a coleccionar, xogando na casa ou no parque... agora gustalle mais xogar de porteiro, e Falcón o do celta é o seu ídolo. Vestirse co traxe do celta ou por as lubas de porteiro é diario..

-O parchís: na nosa casa, ou na dos avós, ou no bar con Rosa... é tamén a oca " de ota a ota y tiro porque me tota"... está enganchadísimo calquera hora é boa. Encántalle.

-Ese é o "top 3" dos seus gustos nestes momentos, pero tamén que nos disfracemos de superheroes é loitar, xogar ao voleibol no comedor, puzles...

O CELTA

Fri, 28 Aug 2009 23:49:00 +0000

Iste é un tema que xa necesitara un ártigo propio fai moito tempo, pero é agora cando está alcanzando unhas cotas altísimas de obsesión en Adrián. Todo comenzou aos dous anos cando os avós regaláronlle a súa primeira equipaxe do equipo, pero bueno, puñao de vez en cando e vale.O ano pasado fumos en tres ou catro ocasións a Balaidos velos xogar, e gustoulle moito. Iste verán a cousa xa foi a moito máis: o himno do celta en youtube hai que poñerllo mínimo cinco veces seguidas e pode chegar a escoitalo en 10 ou 15 ocasións; a camiseta e máis a equipaxe enteira que lle volveron regalar esta vez para o cuarto cumpreanos os avós, hai que poñela tamén de continuo; na aldea e en Vigo pregúntalle a xente de que equipo é, e si non é do celta chamaos "chaqueteros". Pero houbo un detalle que me chamou moitísimo a atención e demostra ben as claras o que pasa pola súa mente: viña chorando do parque castigado porque estaba a portarse mal e el viña protestando, pedindo que o deixara volver... nun momento dado e diante da miña negativa espetoume "y ahora te voy a decir que eres del barça..." (lo peor para el é non ser do celta).

SEMANA INTENSA

Mon, 22 Jun 2009 00:39:00 +0000

Ista semana do 15 ao 21 de xunio trouxonos moitos días especiais, imos velos polo miudo:

-Luns: despedida do curso de música en Mayeusis, era o segundo ano de Adrián no grupo Cucú coa profesora Puri. Fíxose unha xornada de portas abertas para os pais á que asístimos e pasámolo todos moi ben: cantamos, bailamos, xogamos...

-Mércores: último día tamén da actividade de predeporte coa profesora Bea, foron só cinco meses de relación, pero Adrián estaba encantado con istas clases nas que corría, saltaba, facía volteretas....

-Venres: remate do seu primeiro curso escolar ¿¿¿¿¿xa????? foi moi intenso. Foron moitos os días nos que o pasou moi ben (no bus, con moitos amigos, cando traía os traballos para casa, cando facía algún traballo para nos....) e poucos os días nos que se queixara por ir. Penso que foi unha boa experiencia para el, que tivo boa relación cos seus compañeiros e moito apoio da súa profesora Mari Carmen, da profe de maxia Mara e de Rosa a da biblioteca.

-Sábado: fumos ao monte dos pozos ao cumpreanos de Carlos, un dos seus compañeiros de clase e o único que fixo festa para celebralo. Pasámolo moi ben, nun día de moito calor onde Adrián disfrutou do lindo coa súa pistola de auga.

Xa se ve que foi unha semana intensa con moitos, moitos días especiais.

OS TIS

Fri, 05 Jun 2009 23:55:00 +0000

Viñeron os Reis e leváronse algo moi preciado para min: Os tis! Os meus pais estaban moi preocupados pero a verdade é que eu xa son un neno maior e prefiro xogar co tren que me trouxeron a cambio. Para todos os que me coñeceron de pequeno quedaralles o recordo de verme sempre con dous chupetes na boca e coma os metía na boca intercambiándoos incluso durmido moitas veces.

Anécdotas en Madrid.

Sun, 24 May 2009 01:13:00 +0000

Xa se sabe que cos nenos non se xoga e que sempre din a verdade, atención ós detalles de Adrián en Madrid:

-Antes de ir á Warner o domingo, almorzamos nunha cafetería, pedimos duas de porras, dous cafés e unha de churros para Adrián que lle encantan. Trouxo todo unha camareira moi simpática e cando Cris e máis eu xa estabamos comendo érguese Adri da mesa, alonxase uns cinco metros para falar con ela moi enérxico e xesticulando aínda que nos non o oubiamos. Pasados 15 segundos volta a sentar e ven a camareira detrás: "mirar, ¿cuántos años tiene?" "3" "ahhhh" "pero, ¿qué te dijo?" "qué cómo le ponía unos churros con esa forma (de lazo) que a él le gustan en forma de palito".....

-O domingo despois de estar todo o día xogando na Warner, estabamos esperando o bus que tiña que chegar ás 9:45 para levarnos ao hotel, pero retrasábase e Adrián quería seguir xogando :ao escondite, a correr a pata coxa, ao escondite inglés... eu xa non sabía coma paralo, deron as 10., as 10:10 ...e xa falei con el: "Adrián papá está moi cansado porque xa xogamos moito e tamén estou moi enfadado porque o bus xa tiña que ter chegado e non acaba de vir". Pareceu comprendelo e parou; ao pouco chegou o bus, subimos nós e outras tres personas, arrancamos , e de súpeto oubese a Adrián alto e claro: "sabes, mi papá está muy enfadado porque tardaste mucho en llegar". Sin palabras, e eu non sabía onde meterme.

MADRID

Mon, 18 May 2009 23:49:00 +0000

O fin de semana do 9 de maio foi moi, moi especial. Comezamos o día 9 ás 3:30 da tarde subindo ao tren de camiño a Santiago onde ía despegar o noso avión ás 10 da noite hacia Madrid. A viaxe foi espectacular, Adrián pasara toda a semana preguntando moi nervioso cando era o sábado para ir en avión, e cando chegou o momento el ía tan tranquilo pegando as súas pegatinas nun libro sin dárlle máis importancia ao feito tan novo que estaba vivindo neses intres. Eu non me mareei nada nin tiven medo no que era tamén a miña primeira viaxe en avión, pero mamá si que tivo un pouco de medo e pasouno un pouquiño mal. Chegamos sen sorpresas a Madrid ás 12 onde collemos un bus que nos levou ao hotel máis grande de Europa onde durmiríamos. Espertamos cedo (mamá e Adrián) coma sempre, e CHOVÍA, pero nada nos ía estropear o plan que tiñamos para o domingo: ir ao parque Wagner!!!!! de feito xa tiñamos as entradas. Pouco a pouco foi despexando e despois do almorzo , con porras por suposto, de coller bus, tren e metro, para cando chegamos xa facía un día estupendo de sol. O parque era alucinante, nada máis entrar xa nos estaban esperando os LOONY TOONS cun baile de benvida, (papá incluso osou bailar con Pablo Mármol). Logo fumos a zona infantil onde Adrián pudo subir en todo sin agardar moitas colas: coches de choque, autobús volador, cohetes, tazas xiratorias, conducir un camión levándonos a nos detrás... O punto final dos actos da mañán foi ver outro espectáculo dos Loony, fotos con eles,baile, cantos... e así rematamos . Comida, sesta medio reparadora nun banco do propio parque e máis festa: subimos no coche de Batman para axudalo nunha misión, e nova volta a todas as atraccións da zona infantil. Xa era tarde e saímos de alí con moita pena pero prometendo voltar a subir a atracción de auga na que no nos deixaran subir porque Adri non era suficientemente alto. Metro, tren, bus e cama. O luns tamén foi un día especial: fumos remar ao parque do retiro (coa axuda de Adrián que o fixo con bastante ben) onde o pasamos estupendamente, foi case o mellor momento da viaxe, e só por eses 45 minutos que pasamos alí,tan tranquilos e relaxados no lago, xa mereceu a pena ter ido a Madrid. Logo comimos e paseamos por Madrid: porta do sol, praza maior, opera, rúa arenal....Adrián e mamá xa tarde voltaron ao hotel e eu fun alucinar do concerto de Antony and the Johnsons. O martes volvemos coller o avión de volta nunha viaxe que aínda resultou máis tranquila ca anterior, de feito Adri durmiu un rato!!! .Chegada a nosa casa á que ao pesar do ben que o pasara Adrián parecía botar moito de menos.

Sol, solito!

Sat, 18 Apr 2009 23:12:00 +0000

E chegou o bo tempo e gozei coma un anano!

O pasado domingo día 15 (marzo 2009) foi o primeiro de praia deste ano. Por suposto quen máis gozou da xornada foi Adrián, quen hasta hoxe fora bastante reticente a isto de bañarse ou tan siquera meterse na auga, pero hoxe...Dende o primeio momento achegouse a orilla e empezou a meterse aínda que estivesemos en marzo, auga estivese bastante fria, houbese un pouco de oleaxe, e que incluso caise en varias ocasións. Gzouou coma un anano, unha e outra vez entraba e saía da auga correndo e rindo coma si fose a primeira vez que ía a praia. Teño que dicir que si el se mostraba contento e entusiasmado, eu non o estaba menos sacándolle fotos e vendo a súa felicidade, inocencia e alegría. Foi unha xornada festiva e moi moi pasada por auga.

Festexando o día do pai!

Sat, 18 Apr 2009 23:07:00 +0000

Son moitas as cousas que podo dicir do meu pai, pero creo que o máis especial é que sempre xoga conmigo, aos monstruos, aos superhéroes, á pelota, e logo tamén ensíname as súas aficións e as cousas interesantes, algunhas delas, como xa vos teño dito agora gústanme moito. Por iso, mamá, o día do pai, agasallounos con estas camisetas de U2. Felicidades papi!

Entroido 2009

Fri, 27 Feb 2009 23:04:00 +0000

O entroido empezou cedo este 2009 na nosa casa. O luns 16 de febreiro mercámoslle a Adrián o disfraz de este ano, tiñámolo claro dende o principio: SUPERHEROE, por iso o elexido foi superman, (na casa non paraba de querer xogar a loitar, corría pola rúa lanzando a rede de spiderman... todo un repertorio). Total que ese mismo luns xa se disfrazou en casa, estivo xogando... e o martes xa deu un pasiño mais: DURMIU CO TRAXE. Mercores e xoves todo o día disfrazado na casa xogando, loitando...e o venres, a escola co traxe. Ía contentísimo pola rúa sabéndose guapo e observado por todo o mundo (era o único disfrazado do autobus). As doce tivo a festa de disfraces na escola, todolos alumnos do colexio disfrazáronse coa temática da pintura: uns de pintores (entre eles o grupo de Adrián), outros de cadros, outros de grafiteros.. Adrián tivo un público de excepción: foron os avós, a bis e eu mesmo. Ese día xa o pasou todo el disfrazado: pola rúa, no parque...O sábado foi o desfile, pasouno moi ben, xogou moito, sobre todo coa súa curmá que ía de paiaso... había moita xente pola rúa disfrazada. A estas alturas o traxe de superman xa estaba nas últimas, xa dera todo de si e estaba máis que amortizado, asi que decidimos mercarlle outro novo: o de batman (tamén con capa que era o mais lle gustaba do traxe), puxoo o domingo pero xa non tivo tanto éxito coma o outro. Luns pola mañan que non tivo cole voltou a disfrazarse pero pola tarde a situación cambiou: fumos cortalo pelo e dende entón, e para non despeinarse xa nada foi igual, disfrazábase na casa pero pouquiño e na rúa nada. Os días posteriores, e creo que é un feito chamado a perdurar no tempo, disfrázase de superman e xoga conmigo a matar fantasmas pola casa adiante, a todas horas. Por certo, eu son spiderman.